غربت دیرینه ام را با تو قسمت می کنم

                                          تا ابد با درد و رنج خویش خلوت می کنم

                      رفتی و با رفتنت کاخ دلم ویرانه شد

                                          من در این ویرانه ها احساس غربت می کنم

            گلبرگ دلم رفت چرا من نروم

                          تنهایی من رفت چرا من نروم

          از دوری عشق تو دگر می میرم

                         تنها مگذار مرا که بی تو من می میرم

بعد از تو دگر به زندگی کردم پشت

                     من ماندم و حلقه طنابی در مشت

بگذار که فردای سحر میشنوی

                   دیروز غروب عاشقی خود را کشت

شبی در دفتر زیبای قلبم ، گلی از جنس نیلوفر کشیدم

             کمی آن سو تر از چشمان نرگس ، شقایق با دو چشم تر کشیدم

نمی دانم کجا بودی در آن شب ، که من اینگونه بر یاد تو بودم

             تو شیرین تر ز شیرین زمانه و من یک ذره فرهاد تو بودم

امشب به رسم عاشقی یادی ز یاران می کنم

                      در غربتی تاریک و سرد از غم حمایت می کنم

امشب وجودم خسته است از سردی دلهای سرد

                      آیا تو هم در یاد من هستی ؟ در این شبهای درد

 بعد من با یاد من افسوس می ماند بجا

                 در میان کلبه ام فانوس می ماند بجا

 میروم تا گم شوم در جاده های ناشناس

                کس نمی یابد مرا افسوس می ماند بجا

خود را به که بسپارم وقتی که دلم تنگ است

                             پیدا نکنم همدل ، دلها همه از سنگ است

گویا که در این وادی از عشق نشانی نیست

                             گر هست یکی عاشق ، آلوده به صد رنگ است

دوست دارم بروم سر به سرم نگذارید

                      گریه ام را به حساب سفرم نگذارید

دوست دارم که به دیدار باران بروم

                       آسمان گفته که پا روی پرم نگذارید

                   این قسمت بی تو بودنم اجباریست

افسوس نمی شود کنارت باشم

                  ای دوست تمام لحظه ها تکراریست

                               زیر باران غزلی خواند دلش تر شد و رفت

روز میلاد همان روز که عاشق شده بود

                              مرگ با لحظه میلاد ، برابر شد و رفت

ديگه ندارمم طاقتي ، ديگه نمونده فرصتي

بذار يه كم نگات كنم ، شايد نباشه مهلتي

بذار كه آخرين نفس با دل خوش رهات كنم

برو به راه جاده ها ، شايد بشه نگات كنم

شايد بشه يه بار ديگه ، تو رو تو آغوش بگيرم

به من بگي دوست دارم جلوي چشمات بميرم

                                         بی خبر بی میل خود تنها به اینجا امدم

            بی خبر زندانی دنیا شدم آخر چرا ؟

                                          من مگر گفتم خدا می خواهم این ویرانه را ؟

می رسد روزی که تنها در کنار قبر من     نامه های کهنه ام را مو به مو از بر کنی

از روی سیاه جاده ها فهمیدم          با زندگی من و تو بازی کردند