+
نوشته شده در شنبه 19 اردیبهشت1388ساعت 8:14 توسط هادی _ ناشناسی از دیار باقی
|
وقتي كه خاكم مي كنن.. بهش بگين پيشم نياد.. بگيد كه رفت مسافرت .. بگين شماره اي نداد.. يه جور بگين... كه آخرش از حرفهاتون هل نكنه... طاقت ندارم ببينم به قبر من نگاه كنه دونه به دونه عكسامو... ورداريد آتيش بزنيد..! هر چي كه خاطره دارم... بريد و از بيخ بكنيد...! نذاريد از اسمه منم يك كلمه جا بمونه نمي خوام هيچوقت تنمو.... توي گورم بلرزونه... برو آتيش به قلب من نزن... بذار نگاهت از يادم بره..... بذار واسه هميشه قلب من.... چال بشه با من كلي خاطره.... برو نميخوام ببيني خونه ي من خالي شده همدم من به جاي تو ريگهاي پوشالي شده اونكه مي گفت ميمره برات.......! ديدي حالا راس راسي مرد......؟! رفتو همه خاطره شم.......... به خاطرت برداشت و برد.... بهش بگين نشست به پات...... بهش بگين نيومدي.......؟! بهش بگين دوست داره.... با اينكه قيدشو زدي........!! نشوني قبر منو بهش ندين خوب ميدونم مياد جاي هميشگي سر قرار تو رودخونه برو آتيش به قلب من نزن....... بذار نگاهت از يادم بره........ بذار واسه هميشه قلب من....... چال بشه با من كلي خاطره..... ميخوام رو سنگ قبرم اين باشه : طلوعي كه خيلي غم انگيز بود.... قشنگترین خاطره ی عمرم..... غروبي كه خيلي دل انگيز شد.... رو سنگ قبرم بنويس...... روزي اومد با اميد آخر.... ولي حالا بدرقه ي راهش.... داغي كه موندش رو دل مادر
